ΤΟΝ ΠΟΥΛΟ «Σύντροφοι»

 Γράφοντας τις γραμμές αυτές έχω ένα περίεργο αίσθημα.Το αίσθημα πώς κάτι τελείωσε εδώ και καιρό και πώς κάτι καινούργιο περιμένει να ξεκινήσει.Αίσθημα που δεν το βλέπω με στενοχώρια αλλά με μια ανακούφιση και μια αίσθηση πώς πρέπει να κάνω κάτι που το είχα καθυστερήσει αρκετό καιρό.

Τέτοια σχεδόν εποχή πρίν απο 20 χρόνια ξεκίναγε ένα μεγάλο ταξίδι.Στην ηλικία των 16 χρόνων αποφασίζω να μετέχω οργανωμένα στο κομμουνιστικό κίνημα,μέσα απο τις τάξεις της ΚΝΕ.

Όσα είδα και έζησα λίγο πολύ γνωστά μέσα απο την σειρά μου «Αναμνήσεις απο την ΚΝΕ» η οποία ολοκληρώθηκε πρίν απο μερικούς μήνες.

Απο την στιγμή που αποχώρισα μέχρι σήμερα αν και  με διακυμάνσεις και αμφιβολίες διατήρησα τον τίτλο του κομμουνιστή κι ας μην συμφωνούσα ποτέ σε όλα.

Δεν μου επέτρεπαν κάτι διαφορετικό οι αγώνες θυσίες εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων,στην Ελλάδα και δεκάδων εκατομμυρίων στον κόσμο,τα επιτεύματα της ΕΣΣΔ και άλλων σοσιαλιστικών χωρών και η πίστη μου σε ένα άλλο κοινωνικοοικονομικό σύστημα που θα στηρίζεται στην δικαιοσύνη,την ευημερία και την πρόοδο που θα έδινε στην Ελλάδα και στους Έλληνες την θέση που πίστευα πώς αξίζουν στον κόσμο.

Τελικά όμως μια σειρά απο λόγους με επηρέασαν ώστε να προχωρήσω επίσημα σε ένα διαζύγιο μετά απο μια 20 χρόνη σχέση με πολλά σκαμπανεβάσματα,παρα πολλές πίκρες αλλά και κάποιες λίγες καλές στιγμές.

Κάποιοι αυτοί την στιγμή χαίρονται νομίζοντας πώς συνθηκολόγησα και πώς ακολουθώντας το παράδειγμα πολλών άλλων,επιδίωκω να αποκηρύξω μια ταυτότητα,μια ιδιότητα με σκοπό να προσεταιριστώ και τελικά να ενταχθώ στο σύστημα.

Ξεχνάνε όμως κάτι πολύ σημαντικό.Αν αυτό ήταν το πραγματικό ζητούμενο για μένα θα το είχα κάνει πολλά χρόνια τώρα και σήμερα θα απολάμβανα μια σειρά απο προνόμια και ευκαιρίες,τα οποία θα είχα λάβει έχοντας προσχωρήσει στο σύστημα(δεν μου έλειπαν άλλωστε οι ικανότητες για κάτι τέτοιο).

Και για προλάβω μερικούς το ίδιο κακεντρεχείς,που μπορεί να θέλανε να συνδέσουν την στάση μου αυτή με κάποια ρήξη η σύγκρουση μου με την ΚΟΕ στην οποία πρόσκειμαι τα τελευταία πέντε χρόνια...

Λυπάμαι που θα σας απαγοητεύσω αλλά οι σχέσεις μου,όπως και η συνεργασία μου με την συλλογικότητα αυτή και στην εφημερίδα ο «δρόμος της αριστεράς» συνεχίζεται κανονικά και παραμένει αρμονική,με αμοιβαίο σεβασμό και με δυνατούς δεσμούς μου κάποια πρόσωπα τα οποία πραγματικά αγαπώ.

Η στάση μου αυτή είναι αποτέλεσμα καθαρά μιας απόγνωσης την οποία σταδιακά βίωσα με προοδευτικό τρόπο,η οποία με έκανε να συμπεράνω πώς το κομμουνιστικό/αριστερό κίνημα διεθνώς με απειροελάχιστες εξαιρέσεις(πχ ΚΟΕ),δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια σειρά απο εκφυλισμένα ορμητήρια απατεώνων,ανθρωπάριων με τεράστια συμπλέγματα,αποτυχημένων που ψάχνουν απλά μια ομάδα με ανθρώπους σαν αυτούς,φαφλατάδων και τυπάδων «να χαμε να λέγαμε»,βολεμένων κοπρόσκυλων που ουδεμία σχέση δεν έχουν ούτε με την εργατική τάξη,ούτε με τις αγωνίες της και τα προβλήματα της,δεν δίνουν δεκάρα μάλιστα για αυτά,μαγαζάκια που απλά είναι στα χέρια κάποιων επιτήδιων που επιδίωξαν αλλά απέτυχαν να ενταχθούν στο σύστημα και τώρα δημιουργούν μικρά «κόκκινα φέουδα» για να μπορέσουν να εκδικηθούν το σύστημα που τους απέρριψε και να μαντρώσουν μερικούς άλλους μαλάκες για να μπορέσουν έτσι,να αυτόαναπαράγονται και να υπάρχουν ως αρχηγίσκοι.

Μια ΑΠΟΓΝΩΣΗ όταν συνειδητοποιώ πώς εξαπατήθηκα και πώς έχασα τεράστιο χρόνο αλλά και ενέργεια που αν την είχα χρησιμοποιήσει για την δική μου ΕΞΕΛΙΞΗ,με την ΔΙΚΗ μου ΠΛΑΤΗ και ΑΞΙΑ,θα είχα μια καλύτερη ζωή σήμερα και πιθανόν δεν θα χρειαζότανε να μεταναστεύσω στα 30 μου.ΜΙΑ ΑΠΟΓΝΩΣΗ που δεν θέλω να αισθανθεί κανένας πιτσιρικάς η πιτσιρίκα που θα δείξει το μεσαίο δάκτυλο απέναντι στο σάπιο σύστημα των ανώμαλων παιδεραστών και παιδοδολοφόνων που κάνουν κουμάντο στην Ελλάδα και τον κόσμο.Την ίδια στιγμή όμως να κάνουν το ίδιο και με μια σειρά απο κάθε λογής υποτιθέμενο αντισυστημικό τσουτσέκι που θα θελήσει με κτένες και καθρεφτάκια να ξεγελάσει τα παιδιά αυτά,με μόνο αντάλλαγμα ένα πιστοποιητικό κομμουνιστοφροσύνης/αριστεροφροσύνης που έχει λιγότερη αξία και απο ένα πολλαπλώς χρησιμοποιημένο κωλόχαρτο.

Άλλοτε με την κατοχή σφραγίδων και άλλοτε καπηλεύομενοι τους αγώνες και τις θυσίες που έκαναν κάποιοι άλλοι πολύ πρίν απο αυτούς,θυσίες που δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν ώς ασπίδα στο σήμερα όταν κάποιοι άνθρωποι τους ασκούν κριτική για τα σημερινά τους καμώματα.

Θυσίες ανθρώπων τους όποιους τις περισσότερες αν όχι όλες τις φορές,άνθρωποι σαν αυτούς έσπρωξαν στον θυσιαστικό βωμό.

Μια μικρή αναδρομή στην ιστορία με νηφάλια ματιά είναι αρκετή για να κάνει και τον πιο καλόβουλα δίσπιστο να καταλάβει για τι ακριβώς μιλάω.

Με την ήττα και την κατάρρευση του σοσιαλισμού και του κομμουνιστικού  κινήματος διεθνώς τεσσάρων ειδών ανθρώποι αναδύθηκαν απο εκείνες τις οργανώσεις:

1)Αυτοί που απλά απογοητεύτηκαν και πήγαν σπίτια τους

2)Αυτοί που θέλησαν να αξιοποιήσουν την ήττα αυτή αφού πρώτα ανεβάσουν τις μετοχές τους και στη συνέχεια να πηδήξουν στο κραταιό πια καράβι του συστήματος

3)Αυτοί που έπρεπε να βρούν έναν τρόπο να επιβιώσουν εντός των υπολειμάτων των άλλοτε ισχυρών ΚΚ αλλά και πώς να επιβιώσουν αυτά

4)Σε εκείνους που προέρχονταν κυρίως απο την βάση,τους τελευταίους πιστούς,στη συντριπτική τους πλειοψηφία εργατικής καταγωγής,οι οποίοι έβαλαν πλάτη να μπορέσουν να ξαναστήσουν σε συνθήκες ήττας,απογοήτευσης,απαισιοδοξίας και απόλυτης κυριαρχίας του καπιταλισμού,το κομμουνιστικό κίνημα στην χώρα τους.

Η προσπάθεια των τελευταίων αποτέλεσε και το κύκνιο άσθμα του κομμουνιστικό κινήματος.

Στην περίπτωση της Ελλάδας,είδαμε το ΚΚΕ να καταφέρνει έστω και οριακά να γλυτώνει την διάλυση η μετατροπή του σε ροζουλί αριστερό κόμμα,να καταφέρνει με κόπο να διατηρήσει τις δυνάμεις του και στη συνέχεια να ξαναποκτά δεσμούς με την ελληνική κοινωνία μέσα απο το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα,με αποκορύφωμα τις εκδηλώσεις συμπαράστασης στον σερβικό λαό,το σαμποτάζ των πινακίδων στη Θεσσαλονίκη που οδήγησαν τα τεθωρακισμένα του ΝΑΤΟ,αντί για τα σύνορα με τα Σκόπια να βρεθούν στην λαχαναγορά της πόλης,η έντονη αντίθεση στο εθνοκτόνο για την Κύπρο σχέδιο Ανάν καθώς και η μεγαλειώδης αντίσταση της νεολαίας στα σχέδια για την υποβάθμιση και ιδιωτικοποιήση της ανωτάτης παιδείας,τις διαγραφές των φοιτητών και τις εξίσωσεις των πτυχίων των πανεπιστημίων με αυτά των ιδιωτικών εργαστήρίων και κολεγίων.

Τρείς μεγάλες στιγμές,τρείς μεγάλες νίκες,στην τελευταία έβαλα και εγώ ώς 17 χρόνος μαθητής ένα απειροελάχιστο λιθαράκι αλλά έστω αποτελεί και την μοναδική παρηγορία μου για την δράση μου εκείνα τα έξι χρόνια τα οποία έχω περιγράψει και στο παρελθόν.

Δυστυχώς όμως όχι μόνο δεν υπήρξε αντίστοιχη εξέλιξη αλλά απεναντίας απο το 2010 και μετά άρχισε να φαίνεται καθαρά πώς υπάρχει  ένα χάσμα που ολοένα και διευρύνονταν μεταξύ βάσης του κόμματος και των μεσαίων και ανωτέρων(επαγγελματικών και μη στελέχων)αλλά το κυριότερο μεταξύ μιας «κομμουνιστικής αριστοκρατορίας(αριστεροκρατορίας μάλλον καλύτερα)»και της συντριπτικής πλειοψηφίας των εργαζόμενων λαϊκών στρωμμάτων.

Η περίοδος εκείνη είναι αυτή που περιέγραψα στις «αναμνήσεις απο την ΚΝΕ»με τα μελανότερα χρώματα,όχι απο υπερβολή αλλά επειδή έτσι πραγματικά ήταν.Τα υπόλοιπα λίγο πολύ γνωστά.Το πάλεψα όπως μπορούσα και τελικά αποχώρησα,κράτησα την ταυτότητα μου ως κουκουές για να την αποκηρύξω το 2015 ενώ απο τότε μέχρι σήμερα με αμφιταλαντεύσεις και έντονες αμφιβολίες κράτησα αυτή του κομμουνιστή.

Είναι όμως πια καιρός να έρθει η ώρα που θα πρέπει να απαλλαγώ απο έναν τίτλο που κάτα την διάρκεια του 20ου αιώνα υπήρξε σε μεγάλο βαθμό δικαιολογημένα,τίτλος τιμής ώστε να περάσει σε διάφορα εκφυλιστικά στάδια και να καταλήξει σήμερα σε τίποτα περισσότερο παρά απο ένα ΒΑΡΙΔΙ για κάθε άνθρωπο που θέλει έμπρακτα και οργανωμένα να αμφισβητήσει τους συσχετισμούς του υπάρχοντος σε επίσης εκφυλιστικό στάδιο διεθνούς καπιταλιστικού συστήματος.

Τα υπάρχοντα ΚΚ με την υπάρχουσα δομή και μαζί με αυτή όλα τα σκατά που την χαρακτηρίζουν όχι μόνο είναι παντελώς ανίκανα να τα βάλουν με ένα σύστημα που αποτελεί απειλή για την ίδια την ανθρωπότητα αλλά δεν είναι λίγες οι φορές που αποτελούν και τους καλύτερους βαστάζους του.

Μια ματιά για το τι έκανε το ΚΚΕ και άλλες κομμουνιστικές οργανώσεις την περίοδο των μνημονίων,των τεράστιων κινητοποιήσεων ενάντια στην φτωχοποιήση του λαού,την εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας,την προδοτική συμφωνία των Πρεσπών,την κολεγία με την κυβέρνηση με την υγειονομική χούντα Μητσοτάκη και το υγειονομικό απαρχαϊντ που αυτή επέβαλε,τον πόλεμο στην Ουκρανία,την συγκάλυψη της δολοφονίας των Τεμπών καθώς και την επίθεση στην Καρυστιανού είναι μερικά μόνο απο τα αμαρτωλά κακώς κείμενα.Πιο πρόσφατο το γεγονός πώς με Πανσπουδαστική πρώτη δύναμη πέρασε η ιδιωτικοποιήση της Ανωτάτης Εκπαίδευσης για την οποία σχεδόν 20 χρόνια πρίν η γενιά μου είχε με επιτυχία αποκρούσει,όπως και οι διαγραφές φοιτητών.Με τις δυνάμεις του ΚΚΕ στις υπόλοιπες συνδιακαλιστικές ομοσπονδίες να αυξάνουν προοδευτικά την δύναμη τους και παρόλαυτα το κόστος ζωής και στέγασης να αυξάνεται και να ξηλώνονται και οι τελευταίες εργασιακές κατακτήσεις.Όλα τα παραπάνω είναι ενδεικτικά της φανερής πλέον ένταξης τους στο υπάρχον σύστημα.

Μιας ένταξης η οποία με τεράστια θλίψη μου διαπίστωσα μην μπορώντας να το πιστέψω πώς είχε δρομολογηθεί πολλά χρόνια πρίν,ακόμα και αυτά που θεωρούσα ώς τα «ρομαντικά χρόνια».

Αν και μπορώ να φέρω αρκετά διεθνή παραδείγματα θα σταθώ στην περίπτωση της Ελλάδας.

Το σύστημα χρειάζεται έναν κυματοθραύστη της λαϊκής οργής.Έχει δοκιμάσει κατά καιρούς διάφορους άλλους πρόθυμους για να το κάνουν αλλά ομολογουμένως κανένας δεν υπήρξε τόσο αποτελεσματική επένδυση όσο το ΚΚΕ.

Όχι μόνο λειτούργησε απο ένα σημείο και μετά ώς μια βαλβίδα εκτόνωσης του συστήματος αλλά δεν παρέλειψε να τροφοδοτήσει το σύστημα με μια σειρά απο στελέχη,τα οποία είναι ο ορισμός της έννοιας «γενίτσαρος».Μια ματιά να ρίξει κανείς στην σύνθεση της κυβέρνησης Μητσοτάκη και στον στενό του κύκλο θα καταλάβει του λόγου το αληθές.

Μια σειρά απο πρώην επιφανή και λιγότερο επιφανή στελέχη κυρίως του ΚΚΕ επάνδρωσαν μια σειρά απο μεγάλες,μεσαίες και μικρότερες θέσεις σε όλο το φάσμα του συστημικού μηχανισμού.

Την ίδια στιγμή δεκάδες χιλιάδες αγνοί αγωνιστές έγιναν άθελα τους οι μαλάκες της υπόθεσης,έχασαν πολύτιμο χρόνο αλλά και ενέργεια θυσιάσαν προσωπικές αλλά και επαγγελματικές ευκαιρίες εξέλιξης και τελικά όλα αυτά όχι για έναν καλύτερο κόσμο,όχι για την προάσπιση των εργατικών συμφερόντων,όχι για τον σοσιαλισμό αλλά καθαρά και μόνο για την επιβίωση ενός τερατώδους κομματικού μηχανισμού που ουδεμία σχέση έχει η θέλει να έχει με τα παραπάνω.

Είναι τραγικό και μόνο να σκεφτείς πόσοι άνθρωποι έβαλαν άθελα τους πλάτη να μας κάτσουν στο σβέρκο όλα αυτά τα πουτανοθρέματα που αποτελούν την αιχμή του δόρατος της πολιτικής,δημοσιογραφικής αλλά και επιχειρηματικής ζωής της χώρας.

Είναι τραγικό πώς τόσος χρόνος και τόσες θυσίες των ανθρώπων αυτών και τίποτα δεν γύρισε πίσω σε αυτούς.Και όχι μόνο αυτό αλλά και όταν απο μια στιγμή και μετά κατάντησαν «ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΟΙ» για το κόμμα,τους πέταξαν όπως θα πετούσε κάποιος ένα ψωριασμένο σκυλί.

Έχουμε λοιπόν όχι μόνο έναν μηχανισμό που λειτουργεί ώς κυματοθράυστης και ανάχωμα της λαϊκής οργής,όχι μόνο τροφοδοτεί το σύστημα με στελέχη αλλά την ίδια στιγμή ευνουχίζει ανθρώπους που θέλουν να αποτελέσουν την πρωτοπορεία της αντίστασης στο σύστημα και όταν δεν μπορεί να τους ευνουχίσει τους εξοντώνει.

ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΜΟΥ υπήρξε το γεγονός πώς πίστεψα πώς ένα κίνημα που έχει φτάσει σε τέτοια σημεία σήψης και εφκυλισμού,μπορεί να ανασυγκροτηθεί και να διορθώσει όλα τα κακώς κείμενα του παρελθόντος.

Κάτι τέτοιο είναι φύσιν αδύνατον.Έχει χαθεί ήδη πολύτιμος χρόνος και πλέον δεν έχουμε περιθώρια για να χάσουμε χρόνο απλά και μόνο «ράβοντας την παρθενιά της πουτάνας»και αν κάποτε εγώ και κάποια άλλα παιδιά της γενιάς μας χάσαμε χρόνο με αυτό,είναι χρέος μας να προστατέψουμε τις νέες γενιές αγωνιστών να μην υποπέσουν στα ίδια λάθη,να μην χάσουν χρόνο με ανούσια πράγματα και τέλος να μην γευτούν τις ίδιες απογοητεύσεις με εμάς,όσο τουλάχιστον είναι δυνατόν αυτό.

ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΠΩΣ ΑΠΟΤΥΧΑΜΕ όσο σκληρό κι αν είναι αυτό.Αποτύχαμε να σώσουμε την χώρα μας απο την κατρακύλα των Μνημονίων και τον ζόφο των 7 χρόνων Μητσοτακισμού απλά και μόνο επειδή επενδύσαμε λάθος της αγωνίες και τις ελπίδες μας.Είναι σκληρό αλλά πρέπει να κάνουμε την αυτοκριτική μας.ΝΑΙ ΜΕΝ ΕΞΑΠΑΤΗΘΗΚΑΜΕ και το ΠΛΗΡΩΣΑΜΕ άλλοι λιγότερο άλλοι περισσότερο αλλά δυστυχώς αυτό δεν μας βγάζει απο το κάδρο των συνυπεύθυνων,άσχετα αν οι ευθύνες μας είναι σχεδόν μηδαμινές σε σχέση με τις ευθύνες άλλων.

Ζούμε στην εποχή των τεράτων όπως θα έλεγε και ο Αντόνιο Γκράμσι.Το παλαιό πεθαίνει αλλά το καινούργιο δεν έχει γενηθεί ακόμα.

Πρέπει να πρωτοστατίσουμε στο να ψωφίσουμε το παλαιό,να το κηδεύσουμε και στη συνέχεια να δημιουργήσουμε το νεό που έχει βαρεθεί να περιμένει πότε θα το αφήσουμε να έρθει.

Το πρόβλημα δεν είναι αυτά που έλεγε ο Μάρξ,ο Ένγκελς,ο Λένιν,ο Στάλιν,Ο Μάο κλπ κλπ αν τα έλεγαν λάθος.Σε μεγάλο βαθμό αυτά που λέγανε ήταν σωστά.Το πρόβλημα είναι πώς με εξαίρεση τους δύο πρώτους,οι υπόλοιποι θέλησαν να τα πράξουν σε λάθος πλαίσια και παρά τα πρόσκαιρα η μεσοπρόθεσμα μεγαλειώδη αποτελέσματα είχαν άθελα τους ήδη θέσει τους σπόρους της αποτυχίας.

Σπόροι που αφέθηκαν να γιγαντωθούν και να έχουν πλέον αλλοιώσει σε τέτοιο βαθμό την έννοια του κομμουνισμού και του κομμουνιστή που δεν μπορεί πλέον να υπάρξει κάποια κάθαρση η έστω κάποια μεταρρύθμιση.

ΔΕΝ ΘΕΛΩ σε καμία περίπτωση την στιγμή που όχι μόνο η Ελλάδα αλλά και η ανθρωπότητα απειλείται με ΑΦΑΝΙΣΜΟ να βλέπω νέους να τσακώνονται για το αν είχε δίκαιο ο Λένιν,ο Τρότσκι η ο Στάλιν,αν ήταν σωστή η όχι η απόφαση του ΚΚΕ να μην κατέβει σε εκλογές το 1946,αν έπρεπε η όχι για να γίνουν οι δίκες της Μόσχας,αν ο Ζαχαριάδης η ο Βαφειάδης είχε δίκαιο,αν ήταν καλοί οι κακοί οι ερυθροί Χμέρ(για την ιστορία ήταν κάκιστοι),αν η Κίνα είναι σοσιαλιστική και πολλά άλλα τέτοια.

ΟΛΑ ΑΥΤΑ σίγουρα είναι πολύ σημαντικά για τους ιστορικούς αλλά για την δημιουργία ενός κινήματος/μετώπου με στόχο την συντριβή του καπιταλισμού,δεν είναι τίποτα παραπάνω απο ΠΑΠΑΡΙΕΣ για να ασχολούνται οι αργόσχολοι και να εκμεταλεύονται η κάθε λογής «μαγαζάτορες».

Σαφέστατα και ωφείλουν οι νέοι να έχουν άποψη για τα γεγονότα αυτά αλλά όχι να περιστρέφεται η δράση τους γύρω απο πράγματα που συνέβησαν στο μακρινό παρελθόν.

Με απλά και καθαρά λόγια όπως συνηθίζω να μιλάω θα το πώ πολύ απλά.Χρειαζόμαστε ΕΝΑΝ ΑΛΛΟ ΔΡΟΜΟ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ,απο αυτό που μας συνήθισαν τα ΚΚ αλλά και η ενσωμάτωση και η προδοσία της σοσιαλδημοκρατίας.

Να κρατήσουμε ώς παράδειγμα πρός μίμηση τα καλά του κομμουνιστικού κινήματος που είναι πολλά αλλά και ώς παράδειγμα πρός αποφυγή τα κακά που δυστυχώς είναι εξίσου πολλά.

Οι τίτλοι δεν έχουν καμία σημασία.Το γεγονός όμως πώς όπως κάθε πράγμα έτσι και οι ιδεολογίες εξελίσονται,η σημερινή μορφή που έχει το κομμουνιστικό κίνημα με απωθεί απο το να χρησιμοποιώ τον τίτλο αυτόν αυτοαναφορικά.

Δεν έχω και ούτε θέλω να έχω καμία σχέση με απατεώνες,λαμόγια,κουτοπόνηρους επιτήδιους,μεσοαστούς άπλυτους,διανοουμενίσκους της πούτσας,αλαζονικούς γραφειοκράτες και επίδοξους καθηγητάδες,παιδιά του μπαμπά και της μαμάς,που δεν έχουν ιδέα τι πάει να πεί εργατική τάξη,ακόμα και εργασία,πανίβλακες παντογνώστες και κάθε λογής ανθρώπινο ναυάγιο που κοτσάρει έναν βαρύγδουπο τίτλο μόνο και μόνο για να νοιώσει πώς με αυτό και την ένταξη σε ένα μαντρί αποχτάει μια υπόσταση.

Όλους τους παραπάνω τους είδα και τους γνώρισα για τα καλά.Ήταν τα πρόσωπα του οικογενειακού περιβάλλοντος,ήταν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές στο σχολείο,ήταν οι φίλοι και οι «σύντροφοι»,ήταν οι συμφοιτητές,ήταν οι συνάδελφοι,οι γείτονες,ήταν παντού σε κάθε πτυχή της ζωής μου.

Οι «σύντροφοι»....

Λοιπόν,επιτέλους μπορώ να το πώ:

ΤΟΝ ΠΟΥΛΟ «ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ»

Γερμανία

22/02/2026