Ο άνθρωπος στο ψηλό κάστρο

Οι επιτυχίες της μεταπολίτευσης συνεχίζονται με αμειώτο αριθμό παρά το γεγονός πώς απέχουμε 51,5 χρόνια απο το σωτήριο έτος εγκαθίδρυσης της. Σήμερα θα ασχοληθούμε με δύο απο αυτές.Πάμε έναν έναν. Ο πρώτος μορφονιός...Γιάννης Παναγόπουλος.Απο το 2006 πρόεδρος της ΓΣΕΕ.Δηλαδή στο τιμόνι της 20 χρόνια.Αλλά τόσα και ίσως παραπάνω πιο πρίν συνδικαλιστής...Σήμερα είναι 72 χρονών.Δηλαδή απο 32 χρονών συνδικαλιστής......Το όνειρο κάθε πασόκου μαζί με κάθε υποτιθέμενο αντισυστημικό κατακάθι της μεταπολίτευσης.Ο μήνας που θρέφει τους 11. Αυτή την ηρωϊκή μορφή του εργατικού κινήματος βρήκαν να κατηγορίσουν πώς δήθεν υπεξαίρεσαι και ξέπλυνε μαύρο χρήμα.....Μα σοβαρά τώρα;; Ο άνθρωπος που έβαλε το στήθος μπροστά και κατάφερε να υπερασπιστεί το ψωμί της εργατίας απο το 2006 μέχρι σήμερα και κατάφερε να μην κοπούν μισθοί,να μην γίνουν απολύσεις,να μην πληρώσουν οι εργαζόμενοι τα σπασμένα των τραπεζών,ο άνθρωπος που έχει φάει την δουλειά με το κουτάλι(του γλυκού απο playmobil),αυτόν τον άνθρωπο βρήκα...

  Ήταν τέλη Δεκεμβρίου 2008 όταν ο κολητός μου ο Αρτέμης σε τηλεφώνημα του,με ενημέρωνε πώς μου είχε δημιουργήσει λογαριασμό facebook,ώστε να «εξοικιωθώ με τις σύγχρονες μορφές επικοινωνίας». Αν και αρχικά μηδίασα ειρωνικά με την πρωτοβουλία αυτή του φίλου μου,δεν άργησα να αρχίσω τα πόστ αλλά και τις φωογραφίες από διάφορες δραστηριότητες μου.Σιγά σιγά αυτό που ξεκίνησε με πρωτοβουλία κάποιου άλλου,μετατράπηκε σε αντικείμενο περιέργειας μου,σε όργανο προπαγάνδας,σε προβολή του εγώ μου,ώσπου έφτασε να αποτέλεσει αναπόσπαστο τμήμα της ζωής μου. Μέσω της εφαρμογής αυτής βρήκα ευκαιρία να παρουσιάσω τον εαυτό μου,να παρεμβαίνω πολιτικά,να επικοινωνώ και το βασικότερο να γνωρίζω ενδιαφέροντες ανθρώπους,άμεσα και εύκολα. Αυτά ήταν τα καλά που είχε να μου δώσει το ΜΚΔ αυτό+ το γεγονός πώς πολλά απο τα άρθρα του παρόντος ιστολογίου,διαφημίστηκαν μέσω του fb. Aπο ένα σημείο και μετά όμως σαν πέρασαν τα «ρομαντικά» χρόνια αυτό δεν είχε τίποτα επιπλέον να μου προσφέρει.Αντιθέτως επρόκειτω γι...

  «Τώρα καταλαβαίνω»είπε ο τελευταίος άνθρωπος Άρθουρ Κλάρκ συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας Οφείλω να ομολογήσω κάτι ενώπιον των αναγνωστών/στριών μου.Την στιγμή αυτή που γράφονται οι γραμμές αυτές(19/10/2025)είμαι έντονα συναισθηματικά φορτισμένος. Και αυτό γιατί όχι μόνο ολοκληρώνω την σειρά αυτή που ξεκίνησα πρίν απο οκτώ χρόνια αλλά επειδή σαν σήμερα δεκατέσσερα χρόνια πρίν μπήκαν και επίσημα οι τίτλοι τέλους σε εκείνη την σχεδόν εξαετή περιπέτεια μου όντας οργανωμένος στην ΚΝΕ. Μέσα στα οκτώ αυτά χρόνια άλλαξαν πολλά.Όχι μόνο στην ζωή μου αλλά και στον τρόπο με τον οποίο προσέγγιζα κάποια πράγματα.Η συγγραφή αυτή της αποτύπωσης των εμπειριών μου εντός της ΚΝΕ,ενώ άρχισε ώς μια καθαρά εσωτερική ανάγκη να εξιστορίσω την ιστορία ενός απλού μέλους της οργάνωσης νεολαίας του ΚΚΕ,μετατράπηκε όχι μόνο σε μια διαδικασία αυτοθεραπευτική αλλά και είχε απήχηση κοινού που ούτε είχα φανταστεί,ούτε με ενδιέφερε να αποκτήσω.Αυτό είχε σαν αποτελέσμα να γνωρίζω απο πρώτο χέρι πώς ανάμεσα στ...