Ο άνθρωπος στο ψηλό κάστρο

 Ο μήνας που πέρασε υπήρξε ένας απο τους δυσκολότερους της ζωής μου.Εκτός απο τα διάφορα σοβαρά ζητήματα που αντιμετώπισα στην εργασία μου,εντελώς απροσδόκητα έφυγε απο την ζωή ο άνθρωπος που με μεγάλωσε και που σε μεγάλο βαθμό με έκανε αυτόν που είμαι σήμερα(με θετικό η αρνητικό πρόσημο το αφήνω στον καθένα σας). Η γιαγιά μου υπέστει εγκεφαλικό επεισόδιο και αφού αγωνίστηκε να κρατηθεί στη ζωή επί μια εβδομάδα,κόντρα στην ήδη επιβαρυμένη υγεία της,κατέληξε τελικά στις 29/03. Το κόστος υπήρξε και είναι μεγάλο.Για τον λόγο αυτό έχω αποτραβηχτεί και θα παραμείνω για ένα διάστημα αποτραβηγμένος απο τα όσα γίνονται.Ούτε την σπουδαία νίκη του Ιράν απέναντι στον αμερικανοσιωνιστικό ζώφο δεν μπόρω να χαρώ. Πρέπει όμως να συνεχίσω,όπως θα ήθελε και αυτή και όπως πορεύτηκε απο μικρό παιδάκι,με νεανικό διαβήτη και όλα εκείνα τα προβλήματα που αυτός φέρει εκείνη έσπασε τα κοντέρ και κατάφερε με τεράστιο αγώνα να ξεπεράσει κάθε προσδοκία ηλικιακά,να κάνει ένα παιδί,δύο εγγόνια και να ένα δισέγ...

 Σήμερα πληροφορηθήκαμε πώς άφησε τον μάταιο αυτό κόσμο ο διάσημος ηθοποιός και γνώστης πολεμικών τεχνών Chuck Norris. Θυμάμαι εμένα μπόμπιρα σχεδόν να περιμένω να αρχίσει η σειρά Walker,Texas Ranger τόσο για την πλοκή αλλά ακόμα περισσότερο για το τραγούδι των τίτλων αρχής.Εκείνη η σειρά και το soundtrack της αποτυπώνουν μια αθώα εποχή 25-30 χρόνια πρίν. Στη συνέχεια απο αντικείμενο λατρείας ο Сhuck,μετατράπηκε μερικά χρόνια αργότερα σε πρωταγωνιστή κάποιων ανεκδότων μάυρου μάλλον χιούμορ.Ήταν η περίοδος 2009-2011.Άλλες εποχές αλλά αθώα(ίσως όχι και τόσο)μυαλά. Πλέον ένας ένας οι ηθοποιοί που βλέπαμε μικροί μας αποχαιρετούν και μαζί με αυτούς αποχαιρετάμε ολόκληρες εποχές αλλά και οι ίδιοι συνειδητοποιούμε πώς πλέον δεν είμαστε τόσο νέοι όσο θέλουμε η καλύτερα όσο νοιώθουμε οτι είμαστε. Ο Chuck Norris η αλήθεια είναι πώς υπήρξε εκπρόσωπος μιας εποχής που ξεκινούσε απο την δεκαετία του ’80 με ταινίες όπως το «Delta Force» και τελειώνει με την τελευταία σεζόν του Walker,Texas Ranger...

Ότι άποψη μπορεί να έχει κάποιος για το Ιράν η το Ισραήλ είναι σίγουρο πώς δεν γίνεται να μην παρατηρήσει κάποιες σημαντικές διαφορές. Θα σταθώ μόνο σε μια και χωρίς καμία πρόθεση να εξωραϊσω το ιρανικό καθεστώς. Ο θρησκευτικός και στην ουσία de facto ηγέτης του Ιράν Αλί Χαμενεϊ,μιας χώρας που απρόκλητα δέχτηκε επίθεση και μάλιστα με τον πιο άνανδρο τρόπο ενώ οι διαπραγματεύσεις ήταν σε εξέλιξη,ενώ ήξερε πώς θα αποτελέσει τον Νο 1 στόχο σε περίπτωση επίθεσης,έμεινε με τον λαό του χωρίς τις προφυλάξεις που έπρεπε να πάρει,ιδιαίτερα μετά την 100% επιτυχία του Ισραήλ σε προηγούμενες επιθέσεις εναντίον ανωτάτων αξιωματούχων της χώρας.Και φυσικά το πλήρωσε... Και πάμε τώρα στον «Μπίμπι».Ο άνθρωπος που δημιούργησε έναν πόλεμο και μια γενοκτονία για να διατηρήσει την πρωθυπουργική ασυλία του,μπροστά στα σκάνδαλα που εμπλέκοταν και ανέμεναν να δικαστούν,ο άνθρωπος που στέλνει νεαρούς άντρες και κοπέλες της χώρας του να γίνουν δολοφόνοι η να σκοτωθούν σε αυτόν,που επιτέθηκε άνανδρα στο Ιράν στο...

  Μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις.....Σε κάθε περίπτωση δεν θεωρώ πώς χαρακτηρίζει όλους τους ανθρώπους που ανήκουν στον χώρο αυτό αλλά χαρακτηρίζει απόλυτα(ίσως τώρα που το σκέφτομαι να ωχριά μπροστά στην πραγματικότητα)κάποια «φιλαράκια απο τα παλιά» που θέλησαν να μου κάνουν μια αρμένικη βίζιτα στο «μπλόγκ»που διήρκεσε απο τις πρώτες πρωϊνές ώρες και τελείωσε το μεσημέρι.... Αφιερωμένο εξαιρετικά..... Υ.Γ:ανώνυμα σχόλια τα οποία παριέχουν συκοφαντίες και δεν έχουν σε τίποτα να ζηλέψουν τα γαλάζια «συναδελφάκια» τους τρόλ,θα διαγράφονται αμέσως.....

  Το Ιράν σήμερα δέχτηκε απρόκλητη επίθεση απο τους διεθνείς εγκληματίες-τρομοκράτες! Το μυαλό και η καρδιά κάθε ελεύθερου ανθρώπου σε αυτόν τον κόσμο πρέπει να είναι με τον ηρωϊκό αυτό λαό που έχει σηκώσει τιτάνιο βάρος που λίγοι ώς ελάχιστοι λαοί έχουν σηκώσει υπερασπιζόμενοι την ανεξαρτησία του,τους δικούς του ανθρώπους(Σίιτες) σε μια σειρά απο γειτονικές του χώρες καθώς επίσης και το σημαντικότερο,αποτελεί μόνιμο αγκάθι για τις μοίχιες αμερικανοσιωνιστικές επιδιώξεις στην περιοχή. Είμαστε λοιπόν με αυτό το Ιράν που αγωνίζοταν,αγωνίζεται και εύχομαι να συνέχισει να αγωνίζεται ενάντια στην ολοσχερή υποδούλωση του πλανήτη,σε μια κλίκα ανισόρροπων ψυχοπαθών ανώμαλων και παιδεραστών υπέρπλουτοκρατών. Ευελπιστούμε όσο δύσκολο ως και απίθανο να φαίνεται για την ώρα σε μια νίκη του Ιράν που θα είναι νίκη του άξονα της αντίστασης σε όλα τα παραπάνω. Αυτό όμως δεν σημαίνει πώς υποστηρίζουμε το καθεστώς,ούτε προσπαθούμε να το περάσουμε απο την κολυμπήθρα του Σιλωάμ για να χωρέσει στον αντ...

 Γράφοντας τις γραμμές αυτές έχω ένα περίεργο αίσθημα.Το αίσθημα πώς κάτι τελείωσε εδώ και καιρό και πώς κάτι καινούργιο περιμένει να ξεκινήσει.Αίσθημα που δεν το βλέπω με στενοχώρια αλλά με μια ανακούφιση και μια αίσθηση πώς πρέπει να κάνω κάτι που το είχα καθυστερήσει αρκετό καιρό. Τέτοια σχεδόν εποχή πρίν απο 20 χρόνια ξεκίναγε ένα μεγάλο ταξίδι.Στην ηλικία των 16 χρόνων αποφασίζω να μετέχω οργανωμένα στο κομμουνιστικό κίνημα,μέσα απο τις τάξεις της ΚΝΕ. Όσα είδα και έζησα λίγο πολύ γνωστά μέσα απο την σειρά μου «Αναμνήσεις απο την ΚΝΕ» η οποία ολοκληρώθηκε πρίν απο μερικούς μήνες. Απο την στιγμή που αποχώρισα μέχρι σήμερα αν και  με διακυμάνσεις και αμφιβολίες διατήρησα τον τίτλο του κομμουνιστή κι ας μην συμφωνούσα ποτέ σε όλα. Δεν μου επέτρεπαν κάτι διαφορετικό οι αγώνες θυσίες εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων,στην Ελλάδα και δεκάδων εκατομμυρίων στον κόσμο,τα επιτεύματα της ΕΣΣΔ και άλλων σοσιαλιστικών χωρών και η πίστη μου σε ένα άλλο κοινωνικοοικονομικό σύστημα που θα στ...