Δύο κοντινοί θάνατοι,δύο μακρινοί βίοι

 

Πρίν λίγες μέρες η ελληνική κοινή γνώμη πληροφορήθηκε δύο θανάτους ανθρώπων του πνεύματος.

Συγκεκριμένα στις 9 Αύγουστου απεβίωσε ο ηθοποιός,θεατράνθρωπος και στιχουργός Νίκος Καλογερόπουλος,γνωστός απο τις ταινίες «Μάθε παιδί μου γράμματα»,«Λούφα και παραλλαγή»,«θυληκή εταιρία»και την τελευταία του ταινία «Οι ιππείς της Πύλου»,καθώς αποτελεί και τον στοιχουργό του γνωστού σε όλους μας τραγουδιού που ερμήνευσε ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου,«όταν γυρίσω..»,ένα τραγούδι που αγαπήθηκε πολύ την περίοδο των μαζικών κινητοποιήσεων ενάντια στα μνημόνια.

Ο άλλος αποθανάνόντας στις 10 Αυγούστου ο Στέλιος Ράμφος φιλόσοφος,στοχαστής και ομολογουμένος ένας πολυγραφόταος συγγραφέας.Αυτός ο Χρήστος Γιανναράς καθώς και ο σπουδαίος Κωστής Μοσκώβ,θεωρούνται οι εκπρόσωποι της τάσης της νεορθοδοξίας,μιας τάσης του ακαδημαϊκού χώρου που δημιουργήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και του ’80 απο στοχαστές με μαρξιστικές καταβολές να συνδιάσουν η μάλλον να δημιουργήσουν μια γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ κομμουνιστικής ιδεολογίας και ελληνορθόδοξης παράδοσης.

Ομολογουμένως υπήρξε μια πολύ ενδιαφέρουσα διεργασία μιας και άλλωστε οι δύο αυτές ιδέες έχουν πολύ περισσότερα κοινα απο όσες διαφορές.

Το ζήτημα δεν είναι πώς στην δεκαετία του ΄90 ο Στέλιος Ράμφος αποκήρυξε και τις δύο(δικαιώμα του είναι,όπως κάθε ανθρώπου να αποχωρήσει απο μια ιδέα άμα δεν τον εκφράζει πια).

Το πρόβλημα βρίσκεται στο γεγονός πώς η μετέπειρα πορεία του υπήρξε η άκρως αντίθετη με όσα έλεγε και έπρατε τις δεκαετίες άνθησης της νεορθοδοξίας.

Το πρόβλημα συγκεκριμά βρίσκεται στο γεγονός πώς ο Ράμφος πέρασε στην υπηρεσία του συστήματος όχι μόνο του οικονομικού αλλά και του συστήματος που κρατάει την Ελλάδα όχι απλά εξαρτημένη αλλά κλωτσοσκούφι της δύσης.

Έφτυσε εκεί που έτρωγε,στηρίζοντας τον σημιτικό εκσυγχρονισμό,την υποταγή της Ελλάδας στα μνημόνια,στη συνέχεια έγινε ποταμίσιος και κατέληξε στα στερνά του(που πάντα τιμούν τα πρώτα)να γίνει υποστηρικτής της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Η περίπτωση του Ράμφου δεν είναι μοναδική.Ανήκει άλλωστε σε μιαν αμαρτωλή γενιά που το μόνο της προσών υπήρξε να ακολουθεί το ρευμά και να του απευθύνεται ακριβώς με τα λόγια που αυτό θέλει να ακούσει.

Περιπτώσεις σαν του Ράμφου και της γενιάς όσων γενήθηκαν την περίοδο 1940-1960 και οι αμέσως επόμενοι,έχουμε άφθονες(για την ιστορία ο Ράμφος γενήθηκε το 1939).

Πρόκειται για ανθρώπους που θεώρησαν πώς αποτελούν κάτι ανώτερο απο την μάζα γιατί απλά είχαν την δυνατότητα να σπουδάσουν σε κάποια απο τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου αλλά όσο και να να χτυπιόντουσαν πώς μιλούσαν για τα προλεταριάτο,στην ουσία δεν είχαν,ούτε θα ήθελαν να έχουν καμία σχέση με αυτό,καθώς οι περισσότερο ηταν παντελώς ανίκανοι να κάνουν κάποιο απο τα επαγγέλματα που ασκούσε ο εργαζόμενος λαός.

Έτσι λοιπόν ο Ράμφος επέλεξε απλά να πουλάει διανοουμενισμό και ιστορία(ομολογουμένως πάντως αρκετά διαβασμένος),με μόνο σκοπό να καταφέρει μέσω αυτού να αποκτήσει μια κοινωνική άνοδο.

Δεν είναι ο πρώτος ούτε ο τελευταίος.Οι περιπτώσεις άπειρες και όχι μόνο στον ακαδημαϊκο τομέα,όπως άλλωστε του Διονύση Σαββόπουλου,του Λεωνίδα Κύρκου,του Θάνου Βερέμη,του Ριχάρδου Σωμερίτη και πρόσφατα οι περιπτώσεις των αξιόλογων πάντα καλλιτεχνικά ηθοποιών,Γιάννη Μπέζου,Χάρη Ρώμα και Θεοδωρή Αθερίδη.

Οι παραπάνω αποτελούν τον κανόνα μιας γενιάς που υπήρξε τα έκανε όλα λάθος ξεκινώντας απο το βασικότερο πώς υπήρξε η πιο επιφανειακή και δήθεν απο οποιαδήποτε άλλη γενιά.

Για την ιστορία ο Ράμφος κηδεύτηκε σήμερα,δημοσία δαπάνη.....

Πάμε στην περίπτωση του συντοπίτη μου Νίκου Καλογερόπουλου.Γεννηθείς το 1952 οπότε ανήκει και αυτός στην γενιά αυτή.Αντιθέτως όμως αποτέλεσε την εξαίρεση και όχι τον κανόνα.Άνηκε στον χώρο της ανανεωτικής αριστεράς αλλά ποτέ δεν το έπαιξε διανοουμενίσκος η θολοκουλτούρας,γιατί πολύ απλά δεν είχε κανέναν λόγο να το κάνει.Αυθεντικός και δημιουργικός έως το κόκκαλο,με ένα γνήσιο μεσσηνιακό ταμπεραμέντο,έντιμος και ιδεολόγος αριστερός,που τον σεβόσουν η ακόμα και θαύμαζες ακόμα και αν διαφωνούσες μαζί του,ένας άνθρωπος που έδωσα πολλά στην πολιτιστική ιστορία τόσο της Ελλάδας,όσο και της ιδιαίτερης πατρίδας του της Μεσσηνίας.

Σίγουρα η τελευταία αυλαία της ζωής του υπήρξε όχι μόνο απώλεια για τους οικείους και συγγενείς του αλλά και για το σύνολο του ελληνικού λαού που τον λάτρεψε για τις ερμηνίες του σε ταινίες και σειρές.

Ο Νίκος Καλογερόπουλος αποτέλεσε,αποτελεί και θα αποτελεί πνευματικό και πολιτιστικό κεφάλαιο για όσο ακόμα θα υπάρχει Ελλάδα.

Για την ιστορία και παρά την τεράστια πολιτιστική συνεισφορά του ο Νίκος Καλογερόπουλος δεν κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη.....

Υ.Γ:Στην όχι τόσο γνωστή του(δυστυχώς) ταινία «Όνειρο αριστερής Νύχτας»,ενσαρκώνει τον Πολυχρόνη,έναν απογοητευμένο και πικραμένο μαοϊκό που αποφασίζει να γράψει τις αναμνήσεις του απο την δράση του ιδίου αλλά και της οργάνωσης στην οποία άνηκε(αφήνει να εννοηθεί πώς ήταν το ΕΚΚΕ),το τέλος όμως της ταινίας δεν μας αφήνει να καταλάβουμε αν τελικά τις δημοσίευσε σε βιβλίο.Έννοια σου «Πολυχρόνη» και αυτό που ήθελες να κάνεις το έκανα τελικά εγώ(όχι για το ΕΚΚΕ παντως).Μπορεί να επέλεξα για διάφορους λόγους να μην προβώ σε έντυπη έκδοση αλλά χάρη στο διαδίκτυο είναι διαθέσιμες σε όποιον ενδιαφέρεται να τις διαβάσει.