Καμία Ελπίδα,για καμία δημοκρατία.

Πρίν απο μερικούς μήνες έγραψα το άρθρο «Με την Μαρία και όποιον σας πονάει»,στο οποίο μου άρθρο δήλωνα γραπτά την στήριξη μου στο κόμμα αυτό, κρατώντας βέβαια μικρό καλάθι και εκφράζοντας τους φόβους μου πώς γύρω απο την Καρυστιανού,θα βρεθούν πολλοί βαλτοί αλλά και επαγγελματίες οπορτουνιστές αυλοκόλακες,που θα θελήσουν να εκμεταλευτούν την απώλεια αλλά και την προσπάθεια της. 

Δυστυχώς μετά απο την αποχώρηση του δημοσιογράφου Θανάση Αυγερινού από την θέση του εκπροσώπου τύπου του κόμματος αλλά και την απόφαση της Καρυστιανού να τον διαγράψει κι απο μέλος της,επιβεβαιώθηκαν οι χειρότεροι φόβοι μου.Είχαν προηγηθεί μια σειρά απο αποχωρήσεις με χαρακτηριστική αυτή του Βασίλη Κοκοτσάκη,τεχνικού συμβούλου των συγγενών των αδικοχαμένων θυμάτων του εγκλήματος των Τεμπών.

Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι πώς τόσο ο Κοκοτσάκης όσο και Αυγερινός κατήγειλαν τα ίδια ακριβώς πράγματα.Πώς στο κόμμμα υπάρχει μια φράξια η οποία λειτουργεί παράλληλα και υπόγεια και όπως φαίνεται αυτό γίνεται με την ανοχή αν όχι στήριξη της Μαρία Καρυστιανού.

΄Εχω μάθει να μην βάζω το χέρι μου στην φωτιά για κανέναν αλλά δεν μπορεί δύο φαινομενικά αξιόλογοι και τίμιοι άνθρωποι να καταγγέλουν ακριβώς τα ίδια πράγματα χωρίς να υπάρχει κάποιος λόγος.

Για τον δε Θανάση Αυγερινό,θεώρησα πως η παρουσία του στο κόμμα αυτό αποτελεί εγγύηση αξιοπιστίας του αλλά και πώς αποτελεί ασπίδα για την ομολογουμένως άπειρη πολιτικά Μαρία Καρυστιανού.Μια ασπίδα που η ίδια αποφάσισε να πετάξει....

Έχοντας περάσει 6 χρόνια της ζωής μου,σε μικρή ηλικία μέσα σε έναν κομματικό μηχανισμό,έμαθα(έστω με την μορφή παθήματος)να αναγνωρίζω απο την γλώσσα του σώματος αλλά και απο τον τρόπο που μιλάει,πότε κάποιο άτομο προσεγγίζει κάποιο στέλεχος η ακόμα και τον αρχηγό μιας συλλογικότητας απο θαυμασμό,απο μεσιανοπληξία,ακόμα και ειλικρινή αγάπη και πότε με σκοπό να αποκομήσει ωφέλη και την εύνοια αυτού.

Και δυστυχώς σε κάποιες απο τις εκδηλώσεις της,ηταν έκδηλη η εμφάνιση τέτοιων ατόμων.Χαρακτηριστικά καθαρά παλαιοκομματικών(κυρίως πρώην νδκρατών),που ψάχνουν ευκαιρία να πηδήσουν σε άλλο «καράβι»,είτε γιατί διαφωνούν πολιτικά με την πρώην «ναυαρχίδα»,είτε γιατί πήγαν για καπεταναίοι και κατέληξαν μούτσοι.

Όπως δείχνουν τα πράγματα άτομα παρόμοιας ποιότητας και ήθους αποτελούν το στενό πυρήνα της Μαρίας Καρυστιανού,μιας γυναίκας που μπροστά στην τραγωδία αλλά και την εξοργιστική αδικία που βίωσε,αποφάσισε να βγεί μπροστά και να πάρει την κατάσταση στα χέρια της.

Αυτή η γυναίκα κέρδισε και δικαίως τον σεβασμό όλων των υγειών ανθρώπων αυτή της χώρας.

Απο την στιγμή όμως που αποφάσισε να γίνει πολιτικό πρόσωπο, δεν μπορεί να αποτελεί κάποιου είδους ιερής αγελάδας η να απολαμβάνει κάποιου είδους ασυλίας.

Το αν είσαι επιρρεπής στην κολακία και έχεις δημιουργήσει μια κλίκα που σου χαϊδευει τα αυτιά,αυτό δεν σε καθιστά θύμα αλλά συνένοχο,απο την στιγμή που δηλώνεις πώς αγωνίζεσαι εναντίων όλων αυτών των πρακτικών,ενώ αυτές συμβαίνουν μέσα στο κόμμα που εσύ δημιούργησες.

Και φυσικά αυτό θα αποτυπωθεί και στο μέλλον του πολιτικού αυτού σχηματισμού,που όπως πάνε τα πράγματα μοιάζει πιο αβέβαιο απο ποτέ.

Προτιμώ να μην γράψω κάτι παραπάνω και να περιμένω τις αμέσως επόμενες εξελίξεις απο τις οποίες θα μπορέσω να εξάγω πιο σαφή συμπεράσματα.