ΕΛ.Α.Σ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΣΟΥ......

Αν η πολιτική αγυρτεία και η καπηλεία είχαν όνομα, σίγουρα υποψήφιο με γερές αξιώσεις θα ήταν το όνομα του πρώην αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ ,πρώην πρωθυπουργού και νυν αρχηγού της ΕΛΑΣ (Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη), με χρώματα το μπλε για την Ελλάδα και το κόκκινο για τους αγώνες της αριστεράς....

Τώρα, τη σχέση που θα μπορούσε να έχει ο ίδιος με την Ελλάδα (αρχηγός ενός κόμματος με πολλές ανθελληνικές θέσεις, Συμφωνία των Πρεσπών, «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του» και άλλα χαριτωμένα), με την αριστερά και τους αγώνες που κάποια τμήματά της πράγματι είχαν κάνει στο παρελθόν (ο ίδιος ήταν που ιδιωτικοποίησε τον ΟΣΕ, που πρόδωσε τη λαϊκή βούληση στο δημοψήφισμα του ’15, που έδωσε στους Αμερικανούς βάσεις), μόνο αυτός καθώς και όλοι εκείνοι οι καλοθελητές που θα σπεύσουν να τον στηρίξουν μπορεί να γνωρίζουν.

Δεν είναι κάτι μεμπτό να κατηγορήσεις έναν πολιτικό ως απατεώνα. Η αλήθεια είναι πως η πολιτική δεν είναι τόσο η χάραξη στρατηγικής και τακτικής για τη διαχείριση των πόρων, υλικών και ανθρώπινων, με γνώμονα το κοινό συμφέρον μιας ομάδας ανθρώπων (όπως μας έμαθαν στα σχολεία), αλλά είναι η τέχνη της εξαπάτησης και της παραπλάνησης.

Ο κύριος Τσίπρας έχει κάθε δικαίωμα να λέει ό,τι θέλει με αφορμή τη δεύτερη ευκαιρία του στην πολιτική μέσω του νέου κόμματός του, αλλά όσον αφορά τον τίτλο αυτού, ακόμα και στην πολιτική εξαπάτηση και παραπλάνηση υπάρχουν κάποια όρια.

Το ακρωνύμιο ΕΛΑΣ δεν βρέθηκε για να κάνει συνειρμό φυσικά με την ΕΛ.ΑΣ. (Ελληνική Αστυνομία), αλλά με τον ΕΛΑΣ (Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός).

Ενός στρατού που πράγματι δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία του ΚΚΕ και κάποιων άλλων μικρότερων οργανώσεων της τότε αριστεράς, αλλά στη συνέχεια ξέφυγε από τα σαφή πολιτικά όρια και αγκαλιάστηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία του τότε εκλογικού φάσματος (εκτός της τότε ακροδεξιάς φυσικά).

Κι αυτό γιατί ήταν ο ένοπλος βραχίονας μιας οργάνωσης (ΕΑΜ) με σκοπό την απελευθέρωση της Ελλάδας από την τριπλή κατοχή, καθώς και την κοινωνική απελευθέρωση ευρύτερων κοινωνικών ομάδων που το πολιτικό και κοινωνικό κατεστημένο της εποχής είχε αποκλεισμένες.

Ο συνειρμός φυσικά δεν είναι τυχαίος στην ονομασία, όπως άλλωστε και το τι αντιπροσωπεύει.

Και είναι ενδεικτικό πως, μετά από μισό αιώνα συνεχόμενων εθνομηδενιστικών, κοσμοπολίτικων και διανοουμενίστικων ιδεολογημάτων και ιδεοληψιών, καθώς και έντονης αλαζονείας απέναντι στην τάση του λαού της Ελλάδας να ψάξει και να ξαναβρεί τις ρίζες του, το κόμμα της αριστεράς που θα ηγείται ο  Αλέξης Τσίπρας πρέπει να αλλάξει.

Φυσικά όχι γιατί του ήρθε η «Θεία Επιφώτιση», όχι γιατί συνειδητοποίησε πόσο λάθος ήταν αυτά που πίστευε και έπραξε, αλλά φυσικά γιατί, ομολογουμένως ο ίδιος αρκετά ευφυής, συνειδητοποίησε πως με μπαγιάτικα γλυκά δεν φτιάχνεις γλυκό αν θέλεις αυτό να πιάσει.

Και η αλήθεια είναι πως, μετά από μισό αιώνα εθναλλεργίας της ανανεωτικής (και όχι μόνο) αριστεράς, η τάση αυτή φαίνεται πως όχι μόνο δεν πουλάει στην ελληνική κοινωνία, αλλά τείνει να γίνει ολοένα και πιο αποκρουστική. Οι εποχές που οι άνθρωποι ντρέπονταν να μιλήσουν για τη χώρα και τους προγόνους τους μην παρεξηγηθούν ως φασίστες και εθνικιστές φαίνεται πως ανήκουν στο παρελθόν και δυστυχώς άργησαν πολύ να βρεθούν στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας, κάνοντας ένα μεγάλο ανεπανόρθωτο κακό απέναντι στις συνειδήσεις ενός μεγάλου τμήματος της κοινωνίας· κακό που εκμεταλλεύονται τώρα και έχουν βρει πρόσφορο έδαφος να συνεχίσουν με τον δικό τους τρόπο διάφορα πατριδοκάπηλα και εθνικόφρονα ακροδεξιά στοιχεία, στοχεύοντας κυρίως στα μυαλά της εναπομείνουσας νεολαίας, που πλέον ξερνάει τα μεσοαστικής και άνω προέλευσης βδελύγματα της υπαρκτής αριστεράς, αλλά την ίδια στιγμή παγιδεύεται στα δίχτυα διάφορων ελλαδεμπόρων που εμφανίζονται ως το φάρμακο απέναντι σε αυτά.

Και αυτό ακριβώς κατάλαβε ο Αλέξης Τσίπρας. Ο εθνομηδενισμός σχεδόν πέθανε. Ακολουθούν σύντομα ο δικαιωματισμός και τα woke καραγκιοζιλίκια. Πού θα επενδύσει τώρα ο άνθρωπος αυτός για να βρει εκλογικό κοινό-πελατάκια; Η πολιτική βιολογία (και όχι μόνο) απεχθάνεται κάτι που, ενώ αλλάζουν οι καιροί και οι άνθρωποι, αυτό ανίκανο να ακολουθήσει το ρεύμα μένει στάσιμο.

Έτσι λοιπόν, ο άνθρωπος που θα έσκιζε τα μνημόνια αλλά μας έφερε το τρίτο και χειρότερο, υποθηκεύοντας τη χώρα για 100 χρόνια (συγγνώμη, 99), ο άνθρωπος που υπέγραψε μια επιβλαβή εθνικά συμφωνία με την FYROM τη στιγμή που δεν καιγόταν η Ελλάδα γι’ αυτήν, ο άνθρωπος αυτός θέλησε, χωρίς να αισθάνεται ίχνος ντροπής, καπηλευόμενος ανθρώπους και αγώνες με τους οποίους ο ίδιος και η παρέα του (παλιά και νέα) δεν έχουν καμία σχέση, να ανακαλύψει το τελευταίο καταφύγιο των (συνήθως δεξιών) απατεώνων, που είναι ο πατριωτισμός.

Ο Αλέξης Τσίπρας ανακάλυψε και πλέον θα θελήσει να καπηλευτεί, όπως αμέτρητοι πριν από αυτόν, τον πατριωτισμό, γιατί δυστυχώς κάποιοι άφησαν τραγικά αφύλακτο τον τελευταίο....