Eις μνήμη....

 Ο μήνας που πέρασε υπήρξε ένας απο τους δυσκολότερους της ζωής μου.Εκτός απο τα διάφορα σοβαρά ζητήματα που αντιμετώπισα στην εργασία μου,εντελώς απροσδόκητα έφυγε απο την ζωή ο άνθρωπος που με μεγάλωσε και που σε μεγάλο βαθμό με έκανε αυτόν που είμαι σήμερα(με θετικό η αρνητικό πρόσημο το αφήνω στον καθένα σας).

Η γιαγιά μου υπέστει εγκεφαλικό επεισόδιο και αφού αγωνίστηκε να κρατηθεί στη ζωή επί μια εβδομάδα,κόντρα στην ήδη επιβαρυμένη υγεία της,κατέληξε τελικά στις 29/03.

Το κόστος υπήρξε και είναι μεγάλο.Για τον λόγο αυτό έχω αποτραβηχτεί και θα παραμείνω για ένα διάστημα αποτραβηγμένος απο τα όσα γίνονται.Ούτε την σπουδαία νίκη του Ιράν απέναντι στον αμερικανοσιωνιστικό ζώφο δεν μπόρω να χαρώ.

Πρέπει όμως να συνεχίσω,όπως θα ήθελε και αυτή και όπως πορεύτηκε απο μικρό παιδάκι,με νεανικό διαβήτη και όλα εκείνα τα προβλήματα που αυτός φέρει εκείνη έσπασε τα κοντέρ και κατάφερε με τεράστιο αγώνα να ξεπεράσει κάθε προσδοκία ηλικιακά,να κάνει ένα παιδί,δύο εγγόνια και να ένα δισέγγονο.

Απο τον άνθρωπο αυτό πήρα την επιμονή να πολεμάω για το δίκαιο μου και οτιδήποτε άλλο θεωρώ δίκαιο όπως και τον (για κάποιους) ανορθόδοξο τρόπο να το διεκδικώ κατά καιρούς.

Το λιγότερο που μπορώ να κάνω είναι μια τέτοια ανάρτηση στην μνήμη της.

Υ.Γ:Αν και θα ήθελα να παραθέσω την τελευταία φωτογραφία που βγάλαμε μαζί τον Νοέμβριο που βρέθηκα στην Αθήνα για ένα συνέδριο,γνωρίζοντας πώς όσο μεγάλωνε δεν ήθελε φωτογραφίες που να αντικατοπτρίζουν την ηλικία της,η παρακάτω φωτογραφία της είναι απο την εποχή της νεότητας της,όπως πιστεύω εκείνη θα ήθελε να βάλω.